İşte bugün de doğum günümdü falan.

Şaka maka, ben hayatımda ilk kez böyle bir doğum günü olayı yaptım.
Yok yav, parti marti değil, ama iki gündür günüm hep güzel geçiyor. Cümleme sıçayım. Neyse.
Dün, İzmir’den gelen bi arkadaşım, ve okuldan iki arkadaşım sahilde bi kafeye gittik efendim. Benim doğumgünümü kutlayacağımızdan haberimiz yoktu, neyse bişeyler yedik falan, bi baktım bi pasta geldi. Aşağıdadır.

Aaa, Bir Şarkısın Sen!

Ben söylemedim galiba hiç, ama Mersin’de yaşıyorum. Baya 10 seneden uzun süredir falan yani.

İşte bugün 2 arkadaşımla Forum Mersin’deydik, yaklaşık 2 saat önce falan. Bişeyler yedik, ondan sonra arkadaşlarımdan biri “Aaa Şebnem Keskin değil mi o?” dedi aniden. Şaşırdım.

Gerçi Mersin’li olduğunu biliyordum, hatta annemin bir öğrencisinin kardeşi miydi neydi, anneme bir posterini vermişti, “Mersin’in gururu, ATV’nin yıldızı” falan diye. Biliyordum yani. Ama şaşırdım. Çünkü bir baktım falan, yukarıdaki fotoyla alakası yok. Şişmanlamış biraz, kilo almış yani, saçlar kabarık, ayakta UGG, elde telefon, kolda küçük, parlayan bir çanta. Yaşından büyük bir görüntü. Gerçi kaç yaşında olduğunu bilmiyorum da neyse.

İşte öyle. McDonalds‘tan bir menü aldı, geçti tepsisiyle bir masaya oturdu. Gerçi kimse de farketmedi sanki, Facebook’ta binlerce hayranı olan kızın kimse yüzüne pek bakmadı. Gizliden gizliye dedikodusunu yaptılar. Doğru olanı yaptılar ama. Yemek yiyen insan rahatsız edilmez, ayıptır. Benim düşüncem budur.

Sonra gittik falan. Böyle.

Bu da böyle bir anımdır.

Aklıma bir şey geldi yalnız.

Bir arkadaşım bahsetmişti, Facebook’ta bakmış bunun hayran sayfasına, bir fotoğrafta böyle oturuyormuş o Bir Şarkısın Sen koltuğunda, etek giymiş elinde telefon, telefonu da böyle bacağının üstünde tutmuş falan, gelen yorumların yarısı ‘Lan o telefon bile girdi oraya, biz giremedik bi’ tarzında yorumlarmış. Ayıp ayıp.

Türkiye’de ünlü olmak zor iş. Çocuk olsan bile.

Bu yazının asıl cümlesi de buydu.

Milkshake görmeyeli ne kadar büyümüş?!

Anlatacağım olay bir kaç gün önce başıma geldi. Lens alıp manevi dayak yememle ilgili şu yazıyı okumuşsunuzdur, okumadıysanız tıkla-oku teknolojisiyle okuma şansına sahipsiniz.

Işte o olayda, lensçi bey kişisi bana o istediğim öbür lensten de numunesini sipariş edeceğini söylemişti, onu almaya Forum AVM‘ye gittim.

Lensi aldım falan, çıktım. Yukarı kata gidip birazcık oturacaktım, bir dondurma yiyecektim. Ama bir Cumartesi klasiği, Forum tıklım tıklış.

Bizim dışarıda da bir McDonalds var, dondurma falan satıyor. Işte oraya gittim, orası hiç tıklım tıklış olmaz. Gittim, orada beni tanıyorlar, şöyle dediler:

‘Bir süper boy çilekli, değil mi?’

En son büyük boy çilekli almıştım, aynı adamdı galiba. ‘Büyük diyordur lan herhalde, süper boy milkshake mi olur, oha lan’ diye içimden geçirdim ve şöyle dedim: ‘Hayır, çikolatalı!’

Bir de McDonalds çalışanlarının şöyle bir huyu vardır: Daha lafı bitirmeden, çik demeden çikolatayı anlarlar ve fişinizi yazarlar! Ben de kasanın o ekranına (ekran mı ne o) baktım, iki lira altmışbeş kuruş çıkartmıştım hatta, ama ekranda yazan miktar üç lira yirmibeş kuruş!

O esnada jeton düştü! Süper boy çikolatalı milkshake almıştım! 0.75 litreydi ve benim birkaç günlük milkshake ihtiyacımı karşılardı… ‘Kem küm, ben bilmiyordum süper boy, büyük sandıydım…’ cümleciklerim arasında parayı verdim, iki elimle tutabildiğim bardağı sıkıca kavradım.

Ondan sonra da küçük molalarla o bardağı bitirdim, ve bugün salı, o günden beri canım milkshake istemiyor!

Bu da böyle bir anımdır…

Burger King’de 7 liraya tıkabasa doyma rehberi!